KÜRESEL FİNANSAL MİMARİ VE GÖLGE BANKACILIK: BANKA DIŞI FİNANSAL ARACILIĞIN EVRİMİ, RİSKLERİ VE 2026 PROJEKSİYONLARI

Küresel finansal sistemin son yirmi yıldaki dönüşümü, geleneksel bankacılık sınırlarının ötesine geçerek devasa bir “gölge” ekosistemi yaratmıştır. Literatürde “Gölge Bankacılık” (Shadow Banking) olarak kavramsallaştırılan ve günümüzde düzenleyici otoriteler tarafından “Banka Dışı Finansal Aracılık” (Non-Bank Financial Intermediation-NBFI) olarak adlandırılan bu sistem, modern ekonomilerin kredi arzında ve likidite yönetiminde merkezi bir rol oynamaktadır. Geleneksel bankaların tabi olduğu sıkı sermaye yeterlilikleri ve likidite rasyolarının dışında kalarak gelişen bu yapı, 2008 küresel finansal krizinin temel katalizörü olarak görülmesine rağmen, finansal derinleşmeyi artırma ve fon kaynaklarını çeşitlendirme potansiyeliyle varlığını sürdürmektedir. Finansal İstikrar Kurulu (FSB) verilerine göre 2024 yılı itibarıyla küresel finansal varlıkların %51’ine tekabül eden 256,8 trilyon dolarlık bir büyüklüğe ulaşan bu sektör, artık küresel ekonominin “gölgesinde” değil, tam merkezinde konumlanmaktadır.

Gölge Bankacılığın Teorik Temelleri ve Operasyonel Mekanizmaları

Gölge bankacılık, özü itibarıyla mevduat sigortası veya merkez bankası likidite desteği gibi kamu güvenlik ağlarına doğrudan erişimi olmayan, ancak banka benzeri kredi aracılığı işlevlerini yerine getiren kurum ve faaliyetlerin toplamıdır. Geleneksel bankacılıkta kredi süreci mevduat toplama ve kredi verme şeklinde tek bir bilanço altında birleşirken, gölge bankacılıkta bu süreç “menkul kıymetleştirme zinciri” adı verilen parçalı bir yapı üzerinden yürütülür. Bu zincirde fonlar, kurumsal nakit havuzlarından para piyasası fonlarına, oradan repo piyasasına ve nihayetinde yapılandırılmış finansman araçlarına aktarılır.

Gölge bankacılığın sistemik varlığı, dört temel finansal dönüşüm mekanizması üzerine inşa edilmiştir. Vade dönüşümü, kısa vadeli yükümlülüklerin uzun vadeli varlıklara yatırılması sürecini ifade ederken; likidite dönüşümü, nakit benzeri araçlar kullanarak likiditesi düşük varlıkların finanse edilmesini kapsar. Kaldıraç kullanımı, yatırımın getirisini maksimize etmek amacıyla borçlanma tekniklerinin agresif bir şekilde uygulanmasıdır; kredi riski transferi ise borçlunun temerrüt riskinin menkul kıymetleştirme yoluyla yatırımcılara dağıtılmasıdır. Bu işlevlerin geleneksel bankacılık ile karşılaştırması, sistemin neden “gölge” olarak adlandırıldığını daha net ortaya koymaktadır.

Kaynak:

Gölge bankacılık sisteminin büyümesinin temelinde iki ana faktör yatmaktadır. Birincisi, kurumsal yatırımcıların (emeklilik fonları, sigorta şirketleri, devlet fonları) büyük miktardaki nakit bakiyelerini yönetmek için mevduat benzeri, ancak daha yüksek getirili ve teminatlandırılmış araçlara duyduğu taleptir. Geleneksel banka mevduatları kurumsal ölçekteki bu fonlar için mevduat sigortası kapsamı dışında kaldığından, repo ve para piyasası fonları (MMF) bu kitle için “gölge mevduat” işlevi görür. İkinci faktör ise, bankaların sermaye yükümlülüklerinden kaçınmak ve karlılığı artırmak amacıyla kredi faaliyetlerini bilanço dışına çıkarma isteğidir. Bu durum, düzenleyici arbitraj olarak tanımlanmakta ve sistemin şeffaflığını azaltarak opak yapıların oluşmasına zemin hazırlamaktadır.

Finansal İstikrar Kurulu (FSB) Ekonomik Fonksiyon Sınıflandırması

FSB, gölge bankacılık risklerini daha hassas bir şekilde ölçebilmek amacıyla kurum odaklı yaklaşımdan faaliyet odaklı yaklaşıma geçiş yapmıştır. Bu kapsamda, banka benzeri riskler taşıyan banka dışı finansal aracılık faaliyetleri beş temel ekonomik fonksiyona (EF) ayrılmaktadır. Bu sınıflandırma, otoritelerin “dar tanımlı gölge bankacılık” (narrow measure) verilerini toplamasını ve risklerin hangi alanlarda yoğunlaştığını anlamasını sağlamaktadır.

1. Ekonomik Fonksiyon 1 (EF1): Hücumlara Açık Kolektif Yatırım Araçlarının Yönetimi: Bu kategori, para piyasası fonlarını, sabit getirili fonları ve hedge fonlarını kapsamaktadır. Bu araçların en büyük riski, yatırımcıların güven kaybı anında fon paylarını hızla nakde çevirmek istemesiyle oluşacak likidite şoklarıdır.
2. Ekonomik Fonksiyon 2 (EF2): Kısa Vadeli Fonlamaya Dayalı Kredi Verimi: Finansman şirketleri, leasing ve faktoring şirketleri bu sınıfa girmektedir. Mevduat toplayamayan bu kurumlar, kredilerini fonlamak için kısa vadeli piyasa borçlanmalarına dayanırlar, bu da vade uyumsuzluğu riskini doğurur.
3. Ekonomik Fonksiyon 3 (EF3): Kısa Vadeli Fonlamaya Dayalı Piyasa Aracılığı: Aracı kurumlar (broker-dealers) ve repo piyasasında faaliyet gösteren diğer aktörler bu gruptadır. Repo işlemleri üzerinden sağlanan kaldıraç, piyasadaki varlık fiyatlarındaki dalgalanmalara karşı sistemi hassas hale getirir.
4. Ekonomik Fonksiyon 4 (EF4): Kredi Yaratımının Kolaylaştırılması: Kredi sigortacıları ve finansal garantörler bu işlevi yerine getirir. Doğrudan kredi vermeseler de, kredi riskini üstlenerek veya transfer ederek sistemdeki toplam kredi hacmini genişletirler.
5. Ekonomik Fonksiyon 5 (EF5): Menkul Kıymetleştirme Tabanlı Aracılık: Özel amaçlı kuruluşlar (SPV/SPE) aracılığıyla varlıkların paketlenip yatırımcılara satılması sürecidir. Bu fonksiyon, kredi riskinin sistem içinde dağıtılmasını sağlar ancak aynı zamanda riskin kime ait olduğunu belirsizleştirebilir.

2024 sonu itibarıyla, FSB’nin “dar tanımlı gölge bankacılık” ölçümü 76,3 trilyon dolara yükselmiştir ve bu rakam bir önceki yıla göre %12’lik bir artışı temsil etmektedir. Bu büyüme, özellikle sabit getirili fonlar ve karma fonlardaki likidite dönüşümünün yüksek seviyelerde seyretmesinden kaynaklanmaktadır.

2008 Küresel Krizi: Gölge Bankacılığın İlk Büyük Sınavı

Gölge bankacılık kavramı, 2008 yılında yaşanan finansal çöküşün merkezinde yer almasıyla dünya gündemine oturmuştur. Kriz öncesi dönemde, düşük kaliteli konut kredileri (subprime), karmaşık menkul kıymetleştirme araçları (CDO, MBS) kullanılarak finansal sisteme enjekte edilmişti. Geleneksel bankalar, sermaye gereksinimlerini düşük göstermek için bu riskli varlıkları kendi kurdukları “conduit” ve SIV (Special Investment Vehicle) gibi yapıların bilançolarına aktarmışlardı.

Krizin tetikleyicisi, konut fiyatlarının düşmesiyle birlikte bu karmaşık menkul kıymetlerin değerine olan güvenin kaybolması olmuştur. Repo ve varlığa dayalı ticari kağıt (ABCP) piyasalarında fon sağlayıcılar, teminat olarak gösterilen bu kağıtları kabul etmemeye veya çok yüksek “haircut” (teminat kesintisi) uygulamaya başlamışlardır. Bu durum, gölge bankacılık sisteminde klasik bir “banka hücumuna” yol açmış, ancak mevduat sigortası ve merkez bankası desteği olmadığı için çöküş hızla derinleşmiştir. Lehman Brothers’ın iflası, bu sistemdeki kurumlar arası bağlantıların ne kadar kırılgan olduğunu ve bir “gölge” kurumun çöküşünün geleneksel bankacılığı nasıl felç edebileceğini kanıtlamıştır.

Kriz sonrası yapılan analizler, gölge bankacılığın üç temel zafiyetini ortaya koymuştur: yüksek kaldıraç, vade uyumsuzluğu ve opaklık. Yatırımcılar, ellerindeki kağıtların içinde hangi kredilerin olduğunu bilmedikleri için “limon piyasası” (lemons market) sendromu yaşanmış ve likidite tamamen kurumuştur. Bu durum, kamu otoritelerinin sistemi stabilize etmek için benzeri görülmemiş likidite imkanları ve kredi garantileri sağlamasını zorunlu kılmıştır.

Türkiye’de Gölge Bankacılık: Yapısal Çerçeve ve Güncel Veriler

Türkiye finansal sistemi, küresel örneklere kıyasla gölge bankacılık faaliyetlerinin daha sıkı regüle edildiği ve “gölgeden” çıkarılarak yasal bir zemine oturtulduğu bir yapıya sahiptir. Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası (TCMB) ve Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu (BDDK), banka dışı finansal aracılık faaliyetlerini finansal istikrar raporlarında düzenli olarak takip etmektedir. Türkiye’deki sistemin ana omurgasını 6361 sayılı Finansal Kiralama, Faktoring ve Finansman Şirketleri Kanunu oluşturmaktadır.

21 Kasım 2012 tarihinde kabul edilen 6361 sayılı Kanun, finansal kiralama (leasing), faktoring ve finansman şirketlerini tek bir çatı altında toplamış ve bu kurumları “finansal kuruluş” olarak tanımlamıştır. Bu kanunla birlikte, mevduat toplayamayan ancak kredi benzeri ürünler sunan bu şirketlerin kuruluşu, şube açması ve muhasebe standartları BDDK denetimine tabi kılınmıştır. Son yıllarda bu kanun kapsamına “Tasarruf Finansman Şirketleri” de dahil edilerek, halk arasında “el birliği” olarak bilinen sistemin denetim altına alınması ve sistemik risk oluşturmasının engellenmesi hedeflenmiştir.

Finansal Kurumlar Birliği (FKB) tarafından açıklanan 2025 yılı sonu konsolide verileri, Türkiye’deki banka dışı finans sektörünün ulaştığı büyüklüğü ve ekonomiye katkısını net bir şekilde ortaya koymaktadır. Sektörün toplam işlem hacmi, bir önceki yıla göre önemli bir artış göstererek 3,8 trilyon TL barajını aşmıştır.

Kaynak:

Türkiye’deki modelin kendine özgü bir unsuru olan Tasarruf Finansman sektörü, 2025 yılında en dikkat çekici büyüme performansını sergilemiştir. Sektörün işlem hacmi %261,8 oranında artarak 1,2 trilyon TL’ye ulaşırken, aktif büyüklüğü %251 oranında yükselmiştir. Bu büyüme, geleneksel bankacılık dışı finansman modellerine olan hanehalkı talebinin ve sistemin BDDK denetimiyle kazandığı güvenin bir yansıması olarak değerlendirilmektedir. Faktoring sektörü ise %51,4’lük işlem hacmi artışıyla ticari hayatın finansmanında kritik bir rol oynamaya devam etmektedir.

Gölge Bankacılık 2.0: DeFi ve Fintech Dönüşümü

Finansal teknoloji (Fintech) ve merkeziyetsiz finans (DeFi) alanındaki yenilikler, gölge bankacılığın yeni nesil bir versiyonunu ortaya çıkarmıştır. Literatürde “Shadow Banking 2.0” olarak tanımlanan bu yeni dalga, geleneksel bankacılık işlevlerini algoritmalar ve blokzinciri teknolojisi üzerinden simüle etmektedir. Bu yapılar, düşük işlem maliyeti ve yüksek hız vaat etse de, 2008 krizinde görülen sistemik riskleri dijital ortamda daha karmaşık bir şekilde yeniden üretme potansiyeline sahiptir.

DeFi ekosistemi, herhangi bir merkezi otoriteye dayanmaksızın akıllı kontratlar aracılığıyla borç verme, varlık takası ve likidite havuzları oluşturma imkanı sunmaktadır. Ancak, DeFi savunucularının “aracısızlaşma” iddiasına rağmen, sistem aslında teknolojik platformlara ve kod yapısına dayalı yeni aracı katmanları yaratmaktadır. Hilary Allen gibi uzmanlar, DeFi’nin “Shadow Banking 1.0″daki kaldıraç, vade uyumsuzluğu ve hücum risklerini büyütebileceği konusunda uyarmaktadır.

Shadow Banking 2.0’ın sistemik zafiyetleri şu başlıklar altında incelenebilir:

• Varlık Yaratımı ve Teminat: DeFi dünyasında token’lar “yoktan var edilebilmekte” ve bunlar tekrar teminat olarak kullanılarak içsel bir kaldıraç sarmalı yaratılmaktadır. Bir varlığın değerindeki düşüş, otomatik tasfiyeler yoluyla tüm sistemi etkileyen bir yangın satışına (fire sale) dönüşebilir.
• Sertlik (Rigidity): Geleneksel bankacılık krizlerinde marjin çağrıları veya geri ödemeler konusunda esneklik sağlanabilirken, akıllı kontratlar kod gereği esneklik tanımazlar. Bu durum, piyasa stresini hafifletmek yerine daha da körükleyen bir mekanizma işlevi görebilir.
• Teknolojik Bağımlılık: Sistem, blokzinciri altyapılarına ve siber güvenliğe aşırı bağımlıdır. Bir kod hatası veya siber saldırı, milyarlarca dolarlık değerin aniden yok olmasına ve finansal istikrarın bozulmasına yol açabilir.

Fintech kuruluşları ve neobankalar da bu dönüşümün bir parçasıdır. Özellikle ABD konut kredisi piyasasında Fintech’lerin payı, geleneksel bankaların sermaye yükümlülükleri nedeniyle bu alandan çekilmesiyle dramatik bir şekilde artmıştır. Fintech’ler, Prime ve FHA kredilerinde sırasıyla %55 ve %35’lik bir büyüme payına sahiptir ve bu büyüme büyük oranda teknolojik kolaylık ve düzenleyici arbitraj ile açıklanmaktadır.

Özel Kredi (Private Credit) ve Varlığa Dayalı Finansman (ABF)

Gölge bankacılığın en hızlı büyüyen ve en çok dikkat çeken alt segmentlerinden biri “Özel Kredi” piyasasıdır. Doğrudan borç verme (direct lending) fonları, bankaların risk iştahının azaldığı orta ölçekli şirketler (middle-market) için temel finansman kaynağı haline gelmiştir. 2026 yılına gelindiğinde, küresel özel kredi varlıklarının 2 trilyon doları aşması ve 2030 yılına kadar 4 trilyon dolara ulaşması beklenmektedir.

Özel kredi piyasasının evrimi, sadece kurumsal kredilerle sınırlı kalmayıp “Varlığa Dayalı Finansman” (Asset-Backed Finance – ABF) alanına doğru kaymaktadır. Alternatif varlık yöneticileri; tüketici kredileri, veri altyapısı kredileri ve hatta gayrimenkul kredilerini içeren geniş bir havuzu finanse etmektedir. Bankalar, bu piyasada hem rakip hem de ortak olarak konumlanmaktadır; birçok banka özel kredi fonlarıyla stratejik ortaklıklar kurarak kendi müşterilerine bu alternatif kanallar üzerinden kredi sağlamaktadır.

Ancak bu büyüme, beraberinde yeni likidite ve şeffaflık risklerini de getirmektedir. Özel krediler halka açık piyasalarda işlem görmediği için değerlemeleri (marking to market) zordur ve piyasa stresine karşı tepkileri gecikmeli olabilir. Ayrıca, faiz oranlarının “uzun süre yüksek” kaldığı bir ortamda, değişken faizli bu kredilerin borçlular üzerindeki baskısı artmaktadır. Faiz karşılama oranlarındaki daralma ve PIK (ayni faiz ödemesi) yapılarındaki artış, gizli bir stres birikimine işaret edebilmektedir.

2025 Miladı: GENIUS Act ve Dijital Varlık Düzenlemesi

2025 yılı, gölge bankacılığın dijital ayağı için bir dönüm noktası olmuştur. Temmuz 2025’te ABD’de yürürlüğe giren “Guiding and Establishing National Innovation for U.S. Stablecoins Act” (GENIUS Act), stabilcoin’leri bir “deney” olmaktan çıkarıp düzenlenmiş bir finansal ürüne dönüştürmüştür. Bu yasa, gölge bankacılığın en büyük risklerinden biri olan “mevduat benzeri ama rezervsiz” yapıların önüne geçmeyi hedeflemektedir.

GENIUS Act’in getirdiği temel düzenlemeler şunlardır:

• Bire Bir Rezerv Zorunluluğu: Stabilcoin ihraççıları, tedavüldeki her token için yüksek likiditeye sahip dolar veya kısa vadeli hazine kağıdı gibi varlıkları 1:1 oranında yedeklemek zorundadır.
• Kamuya Açıklık ve Denetim: İhraççılar aylık olarak rezerv kompozisyonlarını açıklamalı ve yıllık bağımsız denetimlerden geçmelidir.
• Hukuki Netlik: Uyumlu stabilcoin’ler “menkul kıymet” veya “emtia” sınıflandırmasından muaf tutularak ödeme aracı olarak tescil edilmiştir.
• Tüketici Koruması: İflas durumunda stabilcoin sahiplerinin hakları diğer tüm alacaklıların önüne geçirilerek bir “son güvenlik ağı” oluşturulmuştur.

Bu yasa, stabilcoin’lerin Shadow Banking 1.0 dönemindeki para piyasası fonları gibi bir sistemik risk kaynağı olmasını engellemeyi, aksine doların küresel rezerv para statüsünü güçlendiren bir araç haline gelmesini amaçlamaktadır. Federal Mevduat Sigorta Kurumu (FDIC), bankaların iştirakleri aracılığıyla bu sisteme katılımını kolaylaştırmak için uygulama prosedürlerini 2025 sonunda onaylamıştır.

Bulaşıcılık Kanalları ve Sistemik Risklerin Yönetimi

Gölge bankacılık ile geleneksel bankacılık arasındaki bağlantılar, bir sektördeki stresin diğerine hızla yayılmasına (spillover effect) neden olan karmaşık bir ağ oluşturmaktadır. Bu bağlantılar doğrudan ve dolaylı olarak ikiye ayrılmaktadır:

1. Doğrudan Bağlantılar: Bankalar, NBFI kuruluşlarına kredi hattı sağlar, repo piyasasında onlara fon aktarır veya bu kuruluşların çıkardığı menkul kıymetleri ellerinde tutarlar. Ayrıca, bankaların NBFI’lardan mevduat benzeri fon temin etmesi de bir bağımlılık yaratır.
2. Dolaylı Bağlantılar: Her iki sektörün de aynı varlık sınıflarına (örneğin gayrimenkul veya kurumsal tahviller) yatırım yapması, bir yangın satışı durumunda bankaların bilançolarındaki varlık değerlerinin düşmesine neden olur.

FSB ve diğer standart belirleyici kurumlar (BCBS, IOSCO), 2024 ve 2025 yıllarında bu riskleri minimize etmek için bir dizi reform paketini hayata geçirmiştir. Özellikle açık uçlu fonlarda (OEF) likidite yönetimi araçlarının (anti-dilution tools) kullanımı zorunlu hale getirilmiş, marjin çağrılarına karşı hazırlıklı olunması için yeni kılavuzlar yayınlanmıştır. Ayrıca, bankaların gölge bankalara sağladığı kaldıracın takibi için “karşı taraf kredi riski” yönetim kuralları sıkılaştırılmıştır.

2026 Yılı Ekonomik Görünümü ve Stratejik Öngörüler

2026 yılına dair projeksiyonlar, küresel bankacılık ve finans sisteminde “temkinli bir denge” dönemine işaret etmektedir. S&P Global ve Moody’s gibi kredi derecelendirme kuruluşları, sektör için “nötr” veya “istikrarlı” bir görünüm sergilese de, jeopolitik risklerin ve ticaret savaşlarının gölge bankacılık kanalları üzerindeki etkisini yakından izlemektedir.

2026’da finansal sistemi şekillendirecek ana trendler şunlardır:

• Makroekonomik Yeniden Yapılanma: Üretimin bölgeselleşmesi (reshoring) ve enerji güvenliği yatırımları, özel kredi ve altyapı borç fonlarına olan talebi artıracaktır. 2030 yılına kadar bu stratejilerin iki katına çıkması beklenmektedir.
• Bireysel Yatırımcı Katılımı: Avrupa’daki ELTIF 2.0 ve benzeri düzenlemelerle, bireysel yatırımcıların (private wealth) özel piyasalara erişimi hızlanacaktır. On yılın sonuna kadar bu varlıkların %25’inin bireysel yatırımcılardan gelmesi öngörülmektedir.
• Dijital Varlıkların Demokratikleşmesi: GENIUS Act sonrası dönemde, dijital varlıkların kurumsal portföylere entegrasyonu ve stabilcoin tabanlı ödeme sistemlerinin yaygınlaşması, bankaların “PSC-as-a-service” gibi yeni iş modelleri geliştirmesine yol açacaktır.
• Enflasyonun Yapısal Dönüşümü: Enflasyonun daha yüksek ve oynak bir seyir izlemesi, yatırımcıların reel varlıklara ve değişken faizli özel kredi ürünlerine olan ilgisini canlı tutacaktır.

Sonuç ve Stratejik Sentez

Gölge bankacılık, 2008 krizinin ardından “finansal sistemin karanlık yüzü” olarak yaftalanmış olsa da, geçen süreçte banka dışı finansal aracılığın (NBFI) ekonominin vazgeçilmez bir bileşeni olduğu tescillenmiştir. Günümüzde mesele, bu sistemi yok etmek değil, şeffaf ve dirençli hale getirerek sistemik risklerini yönetmektir. FSB’nin 2025 yılına kadar tamamladığı reformlar ve ABD’deki GENIUS Act gibi yasalar, sistemin en kırılgan noktaları olan para piyasası fonları ve stabilcoin’ler için güçlü birer çapa oluşturmuştur.

Türkiye özelinde ise, 6361 sayılı Kanun ile sağlanan kurumsal altyapı, banka dışı finans sektörünün ekonomiye olan katkısını güvenli bir zeminde artırmasını sağlamıştır. 2025 yılındaki 3,8 trilyon TL’lik işlem hacmi, sektörün sadece bir alternatif değil, üretimin ve ticaretin temel bir ortağı haline geldiğini göstermektedir. Ancak, küresel ölçekte özel kredi piyasalarındaki devasa büyüme ve DeFi ekosistemindeki teknolojik riskler, otoritelerin sürekli uyanık kalmasını gerektirmektedir.

2026 yılına girerken, gölge bankacılığın geleceği “şeffaflık, teknolojik entegrasyon ve ihtiyati denetim” üçgeninde şekillenecektir. Bankalar ve NBFI kuruluşları arasındaki sınırların silikleştiği bu yeni dönemde, finansal istikrarı korumanın yolu, kurumların isimlerine değil, gerçekleştirdikleri ekonomik fonksiyonların özüne ve bu fonksiyonların taşıdığı risklere odaklanmaktan geçmektedir. Gölge bankacılık, uygun düzenleme ve denetim altında, finansal sistemin şok emiciliğini artıran ve sermayeyi ekonominin en kılcal damarlarına ulaştıran hayati bir mekanizma olarak hizmet etmeye devam edecektir.

İlgili okuma:

• Finansal Mimaride Yapısal Dönüşüm: Gölge Bankacılık ve Özel Kredi Piyasalarının Yükselişi
• 2008 Küresel Finansal Krizi: Subprime Mortgage’tan Lehman Brothers’a Küresel Çöküşün Anatomisi
• Finansal Piyasalar: Bilgi Asimetrisi, Rasyonellik ve Varlık Fiyatlama Teorileri

Görsel: Wall Street – New York Stock Exchange — Carlos Delgado, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons.

Yazar Hakkında

Dr. Özcan Kuzulu

Administrator

Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi'nde finans ve bankacılık alanında öğretim görevlisi. Çukurova Üniversitesi'nde finans alanında doktora yaptı. Akademiye geçmeden önce uzun yıllar bankacılıkta mali analiz, kredi yönetimi ve ticari bankacılık alanlarında yöneticilik yaptı. SPK Düzey 2, Kredi Derecelendirme ve Kurumsal Yönetim Derecelendirme lisanslarına sahiptir. Kurumsal finans, bankacılık, İslami finans ve iktisat tarihi üzerine yazıyor.

Web Sitesini Ziyaret Et Tüm Yazıları Gör